Leonard Sweet was onlangs in Suid Afrika onder groot fanfare in die NG Kerk, en predikante het akademiese punte verdien deur sy praatjies by te woon. Leonard Sweet is vir my ‘n raaisel. As jong man het hy ‘n boek gepubliseer met die naam “Quantum Spirituality” wat ‘n regurgitasie van New Age doktrines toegedraai Christelike taal is. Dit is moeilik om enige ander gevolgtrekking te maak as dat hy ‘n heiden is as jy die boek lees. ‘n Paar jaar later het hy ‘n artikel geskryf waarin hy enige New Age konnotasie ontken, en beweer dat dit Christelike doktrine toegedraai in New Age taal is om spesifieke mense met die evangelie te bereik. Dit klink goed, maar dit is nie soos meeste mense die boek verstaan het nie. Sweet het hom nooit van die boek distansieer nie maar net by sy (flou) verskoning gestaan.

Ek het onlangs Sweet se boek “Jesus Manifesto” (Mede-outeur is Frank Viola) gelees, en wel, dit is ‘n WOW boek. Ek verstaan die boek was ‘n tyd lank op die NY Times se topverkoperlys. Dit verdien beslis om daar te wees. Die boek is goed geskryf, lees maklik en bo alles, die teologie is ortodoks.

Of miskien moet ek sê, met die eerste oppervlakkige lees, is dit ortodoks. Sweet en Viola maak stellings in die boek wat mens wil oortuig om te glo:

  1. Waarheid is nie absoluut en objektief nie maar relatief. God sal selfs verskillende “waarhede” aan verskillende mense openbaar.
  2. Doktrine en teologie is nie belangrik nie. Al wat belangrik is, is dat mens vir “Jesus moet lief wees en volg”.

Hierdie twee implikasies van Sweet en Viola se boek val reg in die middel van die post-moderne dinkraamwerk. Tog sê Sweet in sy boek “Postmodern Pilgrims” dat ons, alhoewel ons ons boodskap moet aanpas en kontekstualiseer vir die postmoderne wêreld, ons nooit self die postmoderne wêreldbeeld moet aanneem nie. Uit sy waarheidsleer soos hy dit prakties toepas in sy boeke is dit egter duidelik dat hy meer doen as net die evangelie verwoord in die taal van postmodernisme. Hy is self postmodern in sy denke omtrent waarheid en kennis.

Dit is waarom hy New Age teologie in een boek kan verkondig en nie kan sien dat dit met sy ander boeke se ortodokse teologie in konflik is nie.

In die NG Kerk sien ek twee soorte ampsdraers wat my onstel. Die eerste is die soos Dr Ben du Toit en Julian Muller wat blatant dwaalleer verkondig. Die tweede is ‘n groep ampsdraers wat, soos Sweet, ortodokse teologie verkondig maar nie die dwaalleer verwerp en teenstaan nie. Hoe is dit moontlik dat ortodokse, geredde Christene nie die onderskeidingsvermoë het om dwaalleer te herken nie? Hoe is dit moontlik dat hulle nie hulle legitimasie verklarings gestand doen en aktief dwaalleer uit die kerk weer nie? Hoe op aarde is dit moontlik dat hulle ongehoorsaam is aan Christus se direkte bevel om die kudde teen dwaalleer en die wolwe in skaapsklere wat dit verkondig te beskerm?

Die antwoord is postmodernisme.

Julian Muller, Ben du Toit en Nelus Niemandt het almal boeke publiseer wat ons aanmoedig om die postmoderne waarheidsleer aan te hang. Volgens hulle is daar nie so iets soos vaste waarheid nie. Waarheid is kontekstueel en relasioneel. Omdat ons die waarheid nie regtig kan ken nie is teologie nie belangrik nie. “Ons moet net vir Jesus liefhê en volg.”

Een van die basiese premisse van postmodernisme is dat waarheid kontekstueel en relasioneel is. God is nie die standaard van waarheid nie, die mens se konteks en verhoudings is.

Die Bybel leer dat God die standaard van waarheid is. Jesus het gesê: “Ek is die Waarheid.”

Postmodernisme beweer ons is die standaard vir wat waar is. Ons kan kies wat vir ONS waar is.  En dit is waarom ortodokse weergebore ampsdraers in die NG Kerk nie kan opstaan vir die waarheid nie: Omdat hulle ingekoop het in die leuen van kontekstuele en relasionele waarheid, is dit vir hulle onmoontlik om vir ander te kan sê “Jy is verkeerd!” Voeg daarby die propaganda wat sê “As jy vir iemand sê hy is verkeerd is jy liefdeloos!” en dit is bykans onmoonlik vir hulle om hulle legitimasie eed gestand te doen en te veg teen dwaalleer in die kerk.

Calvyn skryf oor die boom van kennis van goed en kwaad:

Concerning the tree of knowledge of good and evil, we must hold, that   it was prohibited to man, not because God would have him to stray like a sheep, without judgment and without choice; but that he might not seek to be wiser than became him, nor by trusting to his own understanding, cast off the yoke of God, and constitute himself an arbiter and judge of good and evil. His sin proceeded from an evil  conscience; whence it follows, that a judgment had been given him, by which he might discriminate between virtues and vices. Nor could what Moses relates be otherwise true, namely, that he was created in the image of God; since the image of God comprises in itself the knowledge of him who is the chief good. Thoroughly insane, therefore, and monsters of men are the libertines, who pretend that we are restored to a state of innocence, when each is carried away by his own lust without judgment. We now understand what is meant by abstaining from the tree of the knowledge of good and evil; namely, that Adam might not, in attempting one thing or another, rely upon his own prudence; but that, cleaving to God alone, he might become wise only by his obedience. Knowledge is here, therefore, taken disparagingly, in a bad sense, for that wretched experience which man, when he departed from the only fountain of perfect wisdom, began to acquire for himself. And this is the origin of freewill, that Adam wished to be independent, and dared to try what he was able to do.

Calvin, John (2012-08-26). The Complete Biblical Commentary Collection of John Calvin (Kindle Locations 2180-2190). Kindle Edition.

As ek “kennis van goed en kwaad” het beteken dit EK besluit wat is goed en kwaad. Ek self word dan die standaard van moraliteit en waarheid.

As ek die suiwer evangelie glo omdat EK besluit het dit is waar, omdat dit MY  siening van die waarheid is, is ek steeds in rebellie teen God ten spyte van my suiwer leer, omdat ek myself as standaard stel vir wat waar is of nie.

God eis van ons dat ons ons self onder Sy gesag plaas. Dit beteken dat ons ons self onder die gesag van die Skrif plaas. Dit beteken dat die waarheid van die skrif objektief is en buite ons geleë is.

En dit beten ons kan aandring daarop dat die Bybel se waarheid waar is – nie omdat ons so sê nie maar omdat God so sê.

Dit beteken dat as ons werklik ons medemens lief het, ons aan hulle God se waarheid sal verkondig.

Johannes skryf in sy eerste sendbrief dat wie ook al beweer dat Jesus nie die Christus is wat mens geword het nie, die gees van die antichris het. Mense wat ‘n ander Jesus in ons kerk verkondig is dus volgens Johannes nie net verkeerd nie, hulle is boos. Die liefde van God is nie in hulle nie. Hulle is die ware liefdeloses.

En die wat opstaan teen dwaalleraars is dié wat die kudde wat aan hulle toevertrou is lief genoeg het om hulle teen verskeurende wolwe te beskerm.