– ’n poging tot kommentaar op Nico Geldenhuys se 5/11/2011 BY artikel (“My brief aan die kerkdeur”)

Deur Ferdie Mulder

(Let asb op dat hierdie nie die volledige artikel is nie. Dit is hier te vinde)

Net mooi ‘n dag ná Nico Geldenhuys se artikel in BY verskyn het (“My brief aan die kerkdeur”, 5/11/2011), ontvang ek uit die bloute op Facebook ‘n persoonlike boodskap van ‘n bekommerde moeder wat vertel van haar seun en skoondogter wat dié Sondag-more uit die kerk gestap het nét toe die gemeente predikant ‘n teoloog voorstel wat die erediens sou waarneem. Waar Nico sy “Bybel gegryp [het] en na die uitgang gehardloop” het ten tye van ‘n nagmaals erediens – klaarblyklik omdat hy nie meer kan glo in die “mites” van ‘n Jesus wat maagdelik verwek is, vir ons sondes gesterf het, en letterlik uit die graf opgestaan het nie, het dié jong egpaar dieselfde gedoen maar om heel ander redes.

Maak nie saak wie die teoloog was wat gepreek het nie, die jong egpaar het klaarblyklik beleef dat hulle geloof in dié Jesus wat vir hulle maagdelike verwek is, vir ons sondes gesterf het en letterlik opgestaan het, hulle genoop het om op te staan en uit die kerk te stap. Later sou ek hoor dat die jong man al vroeër respekvolle gesprekke met dié teoloog gehad het, wat hom oortuig het dat hierdie geleerde se “dogma” nie meer die goeie nuus van die Bybel is nie. Nes Nico sy opstaan klaarblyklik met Martin Luther kon vergelyk, so sou die jong egpaar ook kon doen.

Sommige teoloë en navorsing wys tereg daarop dat daar in veral die Weste ‘n afname in kerkbywoning is en dat die gesekulariseerde samelewing ‘n negatiewe uitwerking het op voorheen Christelike gemeenskappe (Sien bv. Philip Jenkins se Next Christendom). In besonder hoor mens ook in dié kringe van ‘n diepe skeptisisme as dit kom by dogmas soos Jesus se maagdelike verwekking, kruisiging of sy opstanding. Met ‘n Jesus wat morele wyshede, liefde en sosiale geregtigheid vir ons gee is daar geen probleem nie, dis die bonatuurlike en unieke aansprake wat ‘n enorme probleem skep. Nico se verhaal illustreer iets daarvan.

Aangekom in Engeland in 2007, waar ek met ‘n meestersgraad in die bybelwetenskappe begin het, het ek my sielkundig voorberei vir ‘n yskoue ontvangs, want mens is gereeld gewaarsku dat meeste Europese bybelwetenskaplikes en filosowe nie meer so naïef is om te glo in die “mites” van ‘n Jesus wat maagdelik verwek is, vir ons sondes gesterf het, en wat letterlik uit die graf kon opstaan nie.

Hoe aangenaam verras was ek nie! Vinnig te lande het ek gaan rondkrap in groot boekwinkels en reg langs Richard Dawkins, Christopher Hitchens en John Humphrys óók die boeke van CS Lewis, Alister McGrath en Peter Hitchens op die rakke kon vind. Drie bekende ateïste (die laaste Christopher se broer) wat na intense navorsing en worsteling uiteindelik Christene geword het.
Ook by sommige universiteite is ek verras. By Cambridge ontmoet ek verskeie bybelwetenskaplikes wat met integriteit glo dat Jesus se liggaamlike opstanding steeds vandag die mees geloofwaardige verklaring vir die historiese getuienis is – en hulle álmal neem Sondae met ‘n skoon gewete deel aan die nagmaal. Ook in Wittenberg, Duitsland hoor ek uit die mond van ‘n wêreldbekende professor wat die Martin Luther leerstoel beklee, dat hy op grond van dekades se navorsing en eksegese steeds daarvan oortuig is dat Jesus se graf leeg is en dat hy regtig uit die dood opgestaan het. Wat meer is, die teoloog wys my die eerste (massiewe groot) weeshuis in Duitsland (‘n klipgooi vanaf sy kantoor) wat deur August H. Franke begin is in die nadraai van die Lutherse reformasie in Halle. Alles glo die dankbare gevolge van en hoop in ‘n gekruisigde en opgestane Here wat verlossing vir sondaars bewerk het.

Lees die res van die artikel hier!